Een tip voor iedereen die in Milaan is: breng zeker een bezoek aan Rubinacci!
Omdat ik hun pochetten echt geweldig vind en ik toch in Milaan was dacht ik: ik ga er gewoon langs en neem er eentje mee. Ze zijn dan wel hartstikke duur, maar dan heb je wel wat.
Ik ging er heen met de gedachte even een mooi pochetje uit te zoeken en dan weer verder te gaan. Dat liep anders.
Bij binnenkomst was er niemand in de zaak en zaten de sleutels gewoon achter op de deur. Ik heb even rondgekeken, maar er was echt werkelijk niemand te bekennen. Dus ik ben maar wat verder gelopen (de zaak heeft een beetje een L-vorm, waardoor je niet alles kan zien vanaf elk punt) maar niemand te bekennen. Dus ik roep Volluk! en ik hoor een Italiaanse begroeting waarna Luca himself naar mij toe komt lopen. Ik leg uit dat ik student ben, het me dus niet kan veroorloven om me iets aan te laten meten, maar dat ik wel veel over zijn zaak gelezen heb op het internet en dat ik, aangezien ik toch in Milaan was, dan maar langs moest gaan.
Dat vond hij heel leuk om te horen en hij begon meteen te vertellen. “Mijn opa is de business in 1932 begonnen en alle stoffen die nooit uitverkocht zijn geraakt hebben we nog steeds liggen. Wij staan bekend om onze jasjes zonder enige lining (completely unlined, met dat mooie italiaanse accent van hem. Hij heeft het wel een keer of vijftig gezegd) en het feit dat we veel met unieke vintage stoffen werken”. Hij pakte gelijk een paar rollen stof en liet me het een en ander zien. Binnen tien minuten lag de hele werkbank vol met de prachtigste stoffen. Ik vond het natuurlijk helemaal geweldig dat al dat moois tevoorschijn werd gehaald en volgens mij had hij dat door, want hij nam me mee naar het atelier, waar 5 of 6 Italiaanse mannetjes aan het werk waren.
Hij vertelde dat alles wat in Milaan opgemeten wordt, in Napels in elkaar gezet wordt. Vervolgens worden de pakken (jasje, broeken etc) verzonden naar Milaan (of een willekeurige andere vestiging, wat het makkelijkst is voor de klant) waar de tussenpas is. Vervolgens worden eventuele aanpassingen in Milaan uitgevoerd. Dit is hoe het werkt als je in Milaan opgemeten wordt, of ze ook in Rome, Tokyo en New York ateliers hebben heb ik niet nagevraagd. Er stond een rek met pakken die klaar waren, waarop de helft dezelfde naam had. Dus ik vragen: de naam die erop staat, is dat van degene die het gemaakt heeft, of voor de persoon die het in ontvangst mag nemen? Nee, dit is allemaal voor dezelfde persoon. Gelukkig hebben we dit soort klanten. Ook liet hij me ‘het boek’ zien. Van elke stuk dat besteld wordt, wordt de naam van de klant opgeschreven, alsmede de datum en er wordt een klein stukje stof bij geplakt. Op die manier kan hij in de gaten houden dat het niet voorkomt dat twee vrienden of collega’s zonder dat ze het zelf weten een pak in dezelfde stof bestellen.
Na het atelier werd ik meegenomen naar de voorkant van de winkel, waar de pochetten en de RTW collectie hangt. Hij vertelde over de filosofie achter de RTW (mooi gemaakte spullen voor in het weekend, die je zo mee kunt nemen als je geen zin hebt om te wachten op het bespoke proces) en ik vertelde dat ik eigenlijk voor zo’n pochet gekomen was. Een mooie uitgezocht (zie nieuwe aanwinsten). Dus ik betalen en daarna zei hij: “I didn’t show you the ties yet!” Dus ik mee naar de achterkant van de winkel waar alle dassen uitgestald lagen. Hij trok ook meteen een aantal laatjes open, waarin er nog veel meer lagen. Prachtige materialen: shantung zijde, gehaakte dassen, wollen dassen, en heel veel strepen en patronen, bijna alles zonder lining en uiteraard handgemaakt. Nu was ik nog op zoek naar een mooie effen bruine das, maar in effen had hij niet veel. Een shantung das die prachtig was, maar voor de basic das waar ik naar op zoek was, was ik er niet zo zeker van. Dus ik dat eerlijk vertellen en dat ik ook nog naar Marinella wilde. “No problem. If you cannot find anything there, just come back”. Ik dacht tijd om te gaan want ik ben al ruim een uur binnen, maar hij wilde me nog koffie aanbieden. Dus we gingen weer naar de stoffenruimte. “You like green?” Nu zit voor de komende winter aan een groene tweed te denken, wat ik ook vertelde, waarop meteen allerlei stoffen tevoorschijn kwamen in de mooiste varianten groen en bruin en olijf.
Uiteindelijk toch tijd om te gaan. Ik kreeg te horen dat ik, als ik in Napels was, zeker langs moest komen want daar hadden ze een nog veel groter atelier, met 35-40 man en ook twee keer zoveel stoffen. Ik kreeg nog een foldertje mee van de winkel en van Casa Rubinacci alsmede zijn persoonlijke kaartje. Als ik nog vragen had, moest ik maar bellen of mailen.
Het is een lang verhaal geworden, maar het was echt een topervaring! Wat wel mooi was, was dat hij op een gegeven moment door had dat ik me een beetje ongemakkelijk begon te voelen omdat ik er al zo lang was en maar een pochetje meenam. Hij zei dat hij er toch tot zeven uur moest zijn en het dus alleen maar tof vond om mij zijn producten te laten zien. Hij had toch niets beters te doen en vond het super dat ik zo geďnteresseerd was en alles zo kon waarderen.
Kortom: zeker langsgaan als je in Milaan bent en wat tijd vrijhouden ervoor!
Ze zijn trouwens niet makkelijk te vinden, wat Luca ook beaamde. Ze zitten op Via Montenapoleone nummer 18, wat in een inham is. Je staat voor een poort en moet langs de zijkant naar binnen. Dan loop je op de winkel af maar de deur waar je naartoe loopt zit dicht. Ingang zit aan je linkerhand.
