De laatste twee keren dat ik naar schoenen van EUR 400 + aan het kijken was deed een vrouw een poging om mij te adviseren, althans, benaderde mij voor een verkoopgesprek. Eén maal in de PC en een keer om de hoek bij Menco.
De eerste had kennelijk wel eens op de bordjes in haar eigen winkel gekeken en gaf mij een schoen die ze omschreef als een goodyear. Het was echter een blake. Toen ik haar vroeg om in de schoen te kijken keek ze me verbaasd met opgetrokken wenkbrauwen aan.
De tweede keer in Den Haag zag ik in de etalage een paar witte slangenlederen schoenen. Die waren wat duurder, EUR 550 meen ik me te herinneren. Ik stap naar binnen en pak er een uit de etalage en bekijk hem. Gelijk kwam er een blonde sophisticated dame van eind dertig, die Engels met een Oost-Europees accent sprak, op me af. Zij vroeg mij of ik python-leer mooi vond.
- 'Ik vind ze zeker interessant.', reageerde ik. 'Maar ik vind dit bedrag voor een blake welted schoen wel hoog'.
- 'Het is echt python-leer, heel luxe. Dit is echt een goede deal.'
- 'Ehm, ja, maar het blijft een blake welted schoen.'
- 'Hé? Ik snap niet wat u bedoelt?'
Ik dacht dat het een miscommunicatie was, omdat ze vrij simpel Engels sprak en ik misschien te snel sprak. Langzaam legde ik haar uit:
- 'Het gaat mij om de constructie van de schoen, ik heb liever een Goodyear welted schoen, met een stuggere zool en een dikke kurkvulling.'
- 'Waar heeft u het over? U denkt toch niet dat wij schoenen met KURK erin verkopen! Dit is python-leer!', meldde zij mij met een vies gezicht.
Wellicht dat deze dames mijn beeld over de schoenenkennis van vrouwen wat hebben misvormd.
