Le Grand Meaulnes van Fournier staat ook in mijn top 10. En Le Diable au corps van Radiguet. Die grote namen zijn voor mij maar grote namen, Paul, ik wil het wel een beetje voelen wat ik lees. De canon voorbij.
Radiquet ben ik niet van overtuigd. En ik lees overigens echt niet om de 'grote namen' -
De Walging zal blijven, Mulisch verdwijnt, Thomas Mann verdwijnt nooit,
De gedenkschriften van Hadrianus blijven ook, of haar
Alexis.
De pest vind ik aangrijpend en meesterlijk!
(En ik ben het met Fleming eens: mijn Frans is inmiddels beter dan dat van de meeste Vlamingen... - hun tweede taal is inmiddels Engels, en de Maeterlincks bestaan niet meer.)
Voorts: kunst gaat altijd om gevoel, zo niet in de eerste plaats, daarover zullen we het volgens mij wel eens zijn - ik vind het gewoon fijn om bijvoorbeeld iedere dag naar originelen van de Nederlandse Aubrey Beardsley te kunnen kijken, terwijl hij toch echt niet bekend is...