Eerder het tegenovergestelde dus ... In plaats van verder in de breedte te differentiëren juist een sterke refocus op de core en daarmee de diepte in
Niet helemaal, met de LVMH/Luxottica treatment bedoel ik niet de portfolio strategie maar meer de make over die merken in dergelijke portfolio's hebben ondergaan. Zie Dior, Givenchy, YSL, Chanel etc. etc. 1) oud ontoegankelijk merk (wat betreft stijl en uitstraling) met rijke historie en kleine elitaire klandizie opkopen 2) oude management ontslaan, licenties intrekken, dure productie van oude 'stoffige' ambachtelijk geproduceerde collecties stoppen, oude distributiekanalen afsnijden en laten leeglopen 3) maak het label intellectueel toegankelijk voor de middenklasse met sociale aspiraties 'dumb it down', Burberrys'-> Burberry, 3 lijnen introduceren: heel duur en high fashion: Burberry Prorsum, iets minder duur: Burberry mainline, en een 'betaalbare' instaplijn Thomas Burberry gericht op jongeren 4) hippe jonge designer (Christopher Bailey) huren die high fashion collecties gaat doen zoals Karl Lagerfeld voor Chanel ("In a way, my job is to make believe that something's very Chanel even if that was something that was never done at Chanel") 5) heel veel reclame, glossy advertenties, glossy website, monobrand stores openen die toegankelijk zijn voor het grote publiek en heel veel accessoires (tassen) en make-up en geurtjes verkopen die voor de helft, driekwart in het verre Oosten geproduceerd worden aan middle class, upper middle class consumenten die zich via labels een identiteit proberen te verschaffen en niet weten wat 'echte' ambachtelijke kwaliteit is (en er ook niet in geïnteresseerd zijn).
Onderstaande plaatje says it all:
Je merkt het ook aan de kwaliteit van de regenjassen, de nieuwe zijn eigenlijk niet te vergelijken met de ouwe, made in England. De huidige modegiganten in niets meer op de oude huizen die op een niche consument gericht waren.
