Shirt by Hand

[Manolo]

Herkenbaar verhaal, ik ben benieuwd naar de resultaten. Wanneer kunnen we de foto's verwachten?

Zoals je zult weten worden de overhemden van Shirtbyhand in Vietnam gemaakt. Vandaar waarschijnlijk dat de levertijd 3 weken bedraagt. Nog twee weken te gaan dus. Ben zelf ook erg benieuwd, met name naar de pasvorm en de stof (dikte en kreukgevoeligheid).

[Vriend35]

Je kunt bij Shirt By hand een staal bestellen met alle stoffen erin, zo kun je ze van te voren voelen en zien. Helemaal gratis.

[Dressboy]

Profuomo slim fit vind ik een prima RTW hemd.

Heb er 2 denimshirts van, bodyfit is redelijk slank idd., vind de mouwen wel wijd...

[Markx]

Heb er 2 denimshirts van, bodyfit is redelijk slank idd., vind de mouwen wel wijd...

Ik krijg de manchetten nauwelijks dicht.

[Manolo]

Je kunt bij Shirt By hand een staal bestellen met alle stoffen erin, zo kun je ze van te voren voelen en zien. Helemaal gratis.

Van die mogelijkheid heb ik ook gebruik gemaakt. De stalen zijn echter elk zo'n 3 bij 3 cm. Diegene die mij op kwam meten had stalen bij zich die een stuk groter waren. Dat vond ik al een veel betere indruk geven. Maar die waren dan weer dubbelgevouwen. Dan kun je dus niet goed zien hoe dik de stof echt is. We gaan het beleven...

[Punt]

Heren, koop dan toch echt een RTW hemd, desnoods in de uitverkoop. SbH is troep....

[Stromen]

In absolute termen is het troep. Als je bedenkt dat een goed hemd maar enkele tientjes meer kost, is SbH ook nog eens te dure troep.
Dubbel troep dus.

[Manolo]

In absolute termen is het troep. Als je bedenkt dat een goed hemd maar enkele tientjes meer kost, is SbH ook nog eens te dure troep.
Dubbel troep dus.

Dan zijn er wellicht opties die ik over het hoofd zie? Wat is jouw ogen een goed hemd voor enkele tientjes meer?

[Manolo]

Begin deze week heb ik het shirt ontvangen. Inmiddels heb ik het ook een dag aangehad, en nadien een keer gewassen in de wasmachine. Hieronder mijn eerste indrukken:

Pasvorm. Deze is perfect. Bij Boss Black label, Profuomo of Armani zitten de overhemden bij mij op de borst altijd te strak en bij de taille te wijd. Dit is hier perfect. Verder is de lengte van de mouwen en het overhemd aan de onderkant ook uitstekend.

Stofdikte. Met name bij Boss Black label vind ik de overhemden vaak dun van stof. Als je een t-shirt met diep uitgesneden hals onder je overhemd aandoet, hoop je dat deze niet zichtbaar is. Vanwege de dunne stof is dit bij Boss Black vaak wel het geval. Het ShirtbyHand schijnt niet door. De stof dit ik uitkoos is 125 gr / m2.

Kreukgevoeligheid. Een easy care overhemd van Hugo Boss Black label kreukt minder. Maar het overhemd kreukt wel minder dan een regulier (dus niet easy care) overhemd van Boss Black label. Wanneer je het overhemd gewassen hebt en ophangt, zijn eigenlijk alle kreukels weg en hoef je het bijna niet te strijken.

Overige. De knoopjes zijn goed gepositioneerd. Wanneer je twee knoopjes open hebt, krijg je een mooi frivool effect, zonder dat je gelijk op Elvis lijkt. Iets minder mooi vind ik de kraag. Deze is vrij laag, waardoor deze snel plat kan gaan liggen (gebeurde gelukkig niet op tijdens de eerste dag dat ik 'm droeg). Maar dit is niet zo erg als bij een Profuomo hemd, waarbij bij mij het kraagje altijd plat gaat liggen. Dit staat echt niet. Een Boss black hemd scoort op dit aspect wel beter dan het ShirtbyHand hemd.

Conclusie op basis van de eerste indrukken: voor 69,- krijg je veel meer waar voor je geld dan dat de confectiehemden in de winkelstraat je bieden. Voor dat ik er meer bestel wil ik het hemd echter eerst een paar weken dragen om te zien hoe de stof zich houdt, en of het kraagje niet plat gaat liggen.

[Tobias]

Slotje op dit topic?

[Nicky]

Lijkt me geen overbodige luxe.

[Punt]

Slotje op dit topic?

[Mark020]

Jubelstukje in het FD van vandaag:

Nederlandse maatoverhemden waaieren uit over Europa

De Nederlandse webwinkel ShirtbyHand weet steeds meer Europese franchisenemers aan zich te binden. Deze maand werd de webshop in Duitsland gelanceerd, in de zomer volgt Spanje.

ShirtbyHand verkoopt maandelijks enkele duizenden handgemaakte overhemden, goed voor een geschatte omzet van €1,3 mln over dit jaar. In Vietnam heeft ShirtbyHand meer dan veertig man aan het werk.
‘We kwamen na de start in 2007 redelijk snel van het honk af’, vertelt Wouter Alferink (36) in zijn kantoor in Amsterdam-Noord. Zo snel dat hij en zijn zakenpartner Pieter Bas Hoffman (35) al na twee jaar op zoek moesten naar een nieuwe fabrikant. ‘Ons atelier in Thailand kon de groei niet bijhouden.’
Toen buitenlandse franchisenemers interesse toonden in het bedrijf, werd de noodzaak om op zoek te gaan naar een nieuwe ­fabrikant alleen maar groter.
In de beginjaren was het hard aanpoten voor de twee. Ze gebruikten hun netwerk om verkooppresentaties bij banken en accountantskantoren te geven en genereerden daarmee het eerste bezoek voor de webwinkel. Tegenwoordig komen de meeste klanten via mond-tot-mondreclame bij de webshop terecht.
Een team van vrouwelijke studenten rijdt door het land en neemt de maten van de klanten op. ‘Geen hogere wiskunde’, aldus Alferink. Het gaat vooral om secuur meten. Hoewel het bedrijf ook damesshirts levert, is 85% van de klanten man. ‘Als een leuke dame de maten neemt, is dat niet verkeerd voor de verkoop.’
De nieuwe fabrikant is gevonden. Via via kwam het tweetal in contact met een Nederlander die vanuit Vietnam onder meer de massaproductie van Hema organiseert. Deze lokale partner regelt de contacten met de producent, ShirtbyHand brengt de orders in. Ieder — ShirtbyHand, het atelier en hun contactpersoon — heeft een derde aandeel in de nieuwe productielocatie. ‘Het risico is te groot om lukraak een fabrikant te zoeken’, zegt Alferink. ‘Zonder contactpersoon en controle ter plaatse red je het niet.’
Diezelfde tactiek gebruiken de ondernemers ten aanzien van hun buitenlandse vestigingen. Een eigen vestiging in België zou Alferink nog wel aandurven. In andere Europese landen vertrouwen ze op de expertise van hun franchise­nemers. Die zijn er inmiddels in Schotland, Portugal, Ierland, Duitsland en Dubai. In de zomer volgt Spanje.
De franchiseconstructie is eenvoudig: ShirtbyHand rekent een eenmalig toegangstarief van € 10.000. Daarvoor krijgt een franchisenemer een eigen website en toegang tot het atelier in Vietnam. Naast een kleine opslag op de inkoopprijs van de shirts betalen franchisenemers een managementfee van 5% over de omzet. Gedurende de looptijd van het contract wordt de afnameverplichting strenger. ‘We willen voorkomen dat er slapende franchisenemers ontstaan.’ Het buitenland is goed voor een extra afzet van zo’n duizend stuks op maandbasis.
Alferink geeft toe dat het bedrijfsmodel, het in Azië laten vervaardigen van maathemden, verre van uniek is. Hij heeft goudzoekers zien komen en gaan. ‘Het is lastig concurreren in deze markt. Je hebt bepaalde aantallen nodig om scherp te kunnen prijzen.’
Het bedrijf is volledig gefinancierd met eigen geld. In de beginjaren was dat sappelen. Er staat nu een solide onderneming met een gezonde kaspositie. ‘We doen niets wat we niet kunnen betalen’, aldus Alferink, die het vertrouwen in de banken heeft verloren. ‘Nu we ze niet meer ­nodig hebben, bellen ze ons.’
De komende jaren staan in het teken van rustig groeien en de risico’s beperken. Alferink: ‘Onze grootste uitdaging is hoe we dit bedrijf interessant voor onszelf kunnen houden.’

[RdB]

Misschien niet de beste kwaliteit shirts maar toch leuk dat ze in 6 jaar crisistijd een bedrijfje met 1.3 miljoen omzet van de grond hebben gekregen.

[Dressboy]

Mijn ervaring van enkele jaren geleden: schuurpapier + kartonnen boorden, zeker na enkele keren wasssen... =;
Kan er helaas niks beters van maken...

Dus wat mij betreft: slotje +1