Als 'mediaman werkend in 020' heb je ongetwijfeld veel verstand van pilletjes maar zolang je sartoriale hoogtepunten zich beperken tot jasjes van H&M en Hugo Boss denk ik dat enige deemoed hier je niet zal misstaan.
Ik spreek nergens over 'regels' want regels bestaan niet. Waar ik wel over spreek - en ik geef het toe, het is subtiel - is over het sartoriale bewustzijn van een man (ik zal het woord 'heer' maar even vermijden). Dat houdt in dat je je bewust bent van de oorsprong en traditie van de kleren die je draagt.
Klassieke herenkleding, waaronder de Barbour en tweeds, is niet ontworpen door een of andere designer voor een of ander seizoen, maar is tot ons gekomen over de laatste paar honderd jaar via militairen, coutouriers, 19e eeuwse sportievelingen tot en met cowboys aan toe. Wie zich rekenschap geeft van die traditie en geschiedenis, en dan heb ik het in het geval van de Barbour en tweed nog niet eens over de, zoals Bogart opmerkte, functionaliteit, zal zich altijd weten te kleden 'for the occasion'. En dat laatste is wellicht de enige regel die altijd geldt.
Betekent dit dat je dus geen Barbour in de stad kan dragen? Allerminst. Je kan immers ook champagne drinken uit een wijnglas en je hypotheek ondertekenen met een stift en geen mens die daar een seconde van wakker ligt. Maar lullig is het wel.
