Ik wacht in spanning af Paul, in dit topic of een ander.
Het hoeft overigens echt geen essay te worden hoor: ik vraag slechts om een simpele uitleg waarom de combinatie 'dandy' en 'Louis Couperus' anachronistisch is.
Zo, het moet er maar eens uit.
In de eerste plaats is het etiket dandy op Louis Couperus vooral nà diens leven op hem geplakt, hetgeen ik daarom al anachronistisch zou willen noemen; dat etiket werd hem bijvoorbeeld opgeplakt in een artikel in de Haagse Post, een Haagse tentoonstelling over dandies of in een themanummer "Decadentie" van een tijdschrift. In zijn eigen tijd werd hem vooral 'verweten' een fat en verwijfd te zijn.
Dat laatste gebeurde uiteraard vooral na zijn terugkeer naar Nederland in 1915, na jarenlang verblijf in Frankrijk en Italië en vervolgens lezingen ging geven om zijn sandwich en zijn Heidsieck te kunnen bekostigen.
Zeker Italië stond toen al bekend als een land waar elegant gekleed gaan van heren (en dames) van een zeker niveau een heel gewone zaak is. Nederlanders 'in het algemeen' hielden en houden er op dat punt andere meningen op na. Iemand die in Nederland zijn best doet goed, of 'erger' nog: elegant, gekleed te gaan werd en wordt al snel een dandy of verwijfd genoemd. Ditzelfde overkwam mijns inziens Couperus.
In de tweede plaats zou ik Couperus niet echt een dandy willen noemen. Dandies zijn voor mij eerder mensen die zich van conventies niets aantrekken, sterker nog: die conventies juist vermijden dan wel zélf conventies scheppen om die vervolgens weer te vervangen door nieuwe. Couperus was juist iemand die wél op vele gebieden conventioneel was, althans op uiterlijk gebied. Op andere gebieden was hij juist een zeer modern mens, reden waarom de meeste van zijn boeken nog goed leesbaar zijn, in tegenstelling tot die van bijvoorbeeld zijn tijdgenoot Lodewijk van Deyssel.
Het boekje van de hier al genoemde Barbey d'Aurevilly over Beau Brummell werd in 1988 in Amerika opnieuw uitgegeven, met een voorwoord van Quentin Crisp; deze laatste was bijvoorbeeld wat mij betreft wél een dandy: spelend met (oude) conventies om die vervolgens eigenlijk vooral naar éigen hand zetten. Couperus is van dat laatste volgens mij geen voorbeeld.
Overigens, dat hij zelf weliswaar alludeerde op zijn dandy-isme is voor mij nog geen reden om hem óók als dandy aan te merken. Couperus kon als schrijver wél gemakkelijk de waarheid verdraaien, ook, of misschien nog beter: zeker over zichzelf. Als hij opmerkt: "laat ons de glorie van ons dandy-isme stellen in het aantal knoopjes van ons rokvest", dan schetst hij dat zelf terecht in die zelfde zin als een veiligheidsklep "voor onze mannelijke coquetterie". Maar dat laatste is voor mij niet hetzelfde als dandy-isme.
