Voorwaar, een fascist, maar benevens uitmund dramaturg, schrijver en poëet. Afijn, keurt niets goed, maar de man had bij mijn weten verder nauwelijks organisatorisch talent, laat staan de ambitie z de darteligheid van zijn geliefde vaderland op fascistische wijze tot eenheidsworst gelijk te schakelen..
In Nederland hadden wij overigens een eigen D'Annunzio, in de persoon van kunstenaar/schrijver Erich Wichman, die volgens de bronnen ook in het rijtje stijliconen thuishoort:
"In de studentenwereld werd Wichmann een opvallende verschijning. Zijn dandyachtig uiterlijk cultiveerde hij door zijn haar te laten groeien, gekleed te gaan in een geruite jas en slobkousen te dragen. Zijn boxer Bobby en een wandelstok completeerden de excentrieke pose."
Een alleraardigste anecdote over de man:
Erich Wichman
Aan een cafétafeltje, tijdens het gesprek, tikte Erich Wichman met de omgebogen punten van een nagelschaartje soms tegen zijn glazen oog.
