Lieve Velponi,
Ik zit in een dilemma... gisteren droeg ik mijn ouwe blauwe jasje
Volgende maand zijn we al vijf jaar samen.
Laatst ben ik ook nogal wat verder gegaan met hem,
Wilde, avontuurlijke combinaties geprobeerd.
Maar het lijkt ineens of ik veel minder voel voor hem.
Soms voel ik het als een plicht om hem aan te trekken,
omdat het mijn jasje is, en hij daar zo hangt
En dan trek ik hem aan, en dan vervelen we ons dood.
Dan weten we niks te doen, en dan wens ik soms dat ik
geen jasje droeg, want dan weet ik tenminste wel wat te doen.
Ook kom ik erachter dat we toch best wel verschillend zijn.
Ik hou van musical/muziek/acteren, en hij toch meer van wandelen.
We begrijpen elkaar wel heel goed, daar ligt het niet aan.
Maar als ik een grapje maak, of hem wat pest zegt hij echt altijd 'pest me niet zo'.
In plaats van dat ie er gewoon leuk op in gaat.
Ook ga ik na de zomervakantie naar een nieuwe school.
Ik ga een niveau doen, dat ik net aan kan, dus ik moet er echt hard voor werken.
Daarnaast zit ik ook nog bij een musicalopleiding, waarmee we vaak optreden en repetities hebben.
En misschien wil ik daarna nog wel verder studeren in Amsterdam, of die richting.
Soms denk ik wel eens dat ik helemaal geen gelegenheid heb, om hem aan te trekken.
Ik voel me soms een beetje gevangen, ik durf niet echt meer naar andere jasjes te kijken, want stel dat ik verliefd word, of hij op mij. Dat kan niet. Want ik heb al een blazertje.
Maar ik hou ook weer van hem, hij is er altijd voor me, ik vertrouw hem helemaal, en ik voel me helemaal mezelf bij hem. Dat is wel waar. Maar soms als hij bij me is, wil ik helemaal niet bij hem zijn, wil ik afstand nemen ofzo, ik weet niet waarom. Omdat ik me dan ineens aan hem erger ofzo.
Ik weet niet goed wat ik moet doen, moet ik het uitmaken of niet?
Ik wil ook geen spijt krijgen van mijn besluit.
Ik heb vaak met hem gefantaseerd over later, over hoe ik hem later zou dragen, hoe ie eruit zou zien met elleboogstukken,
en met leer afgebiesde mouwen, enzo. En dat zag er allemaal heel mooi uit. En ik wil niks verprutsen, maar ik heb toch het gevoel dat het straks niet meer zo kan, en dat ik minder van hem hou ofzo.
Pff, ik weet niet wat ik moet. Aan de ene kant voel ik me een beetje gevangen, of geblokkeerd.
Maar aan de andere kant hou ik ook wel van hem, en is hij tot nu toe het enige jasje in mijn leven waar ik het zo mee kan vinden, en die me zo trouw is en makkelijk te combineren. I don't know...
Kun je me raad geven?
xoxo
