Citaat van: "Solitarias"In Italie Magazine deze maand een special over Napels: Finamore, Attolini, Marinella komen aan bod!Was volgens mij al ergens aan de orde gekomen op het forum. Ik heb het blad thuisliggen, dus bij interesse wil ik de betreffende artikeltjes wel even inscannen...
In Italie Magazine deze maand een special over Napels: Finamore, Attolini, Marinella komen aan bod!
Handig is om gewoon het tijdschrift te kopen forumleden
Ow ik dacht veel meer, laat maar dan is 't niet echt grappig...
Maatpak moet beetje doorleefd zijnDoor YVO VAN REGTEREN ALTENANa de ondergang van de hoed, het vest en het stijve overhemdboord krijgen nu ook het mannenpak en de das het te verduren. In navolging van enkele topmannen uit de internationale zakenwereld wierp prins Claus zijn das af, een gebaar dat door de pers breeduit werd belicht, alsof de prins een striptease had opgevoerd. Niet alleen de das wordt tegenwoordig afgezworen, ook het pak blijft vaker aan het knaapje hangen. Zo'n vijf jaar geleden raakte door het Amerikaanse fenomeen van de `casual friday' de houding ten aanzien van de verplichte kantoordracht aan het wankelen. Niet veel later tolereerden ook bedrijven als IBM en Arthur Andersen lossere kledingmores en inmiddels lijkt het snel furore makende internetwereldje het textiele symbool van macht en hiërarchie compleet te negeren. Een Amerikaanse krant poneerde al: `The suit is dead, suits are for losers.'Zullen met de komst van de nieuwe economie oude kledingtradities ondergestoft raken? In de Nederlandse Randstad valt juist een toename van beter gemaakte pakken te bespeuren. Het tijdperk waarin de outfit van de Nederlandse man geïnspireerd leek op de sobere contouren van een zak aardappelen is aan het veranderen. Het aanbod en de mogelijkheden zijn de afgelopen vijftien jaar op een hoger niveau beland. Zware stoffen uit de jaren zeventig en breed geschouderde `double breasted' pakken uit het decennium erna maakten in de jaren negentig plaats voor `deconstructed' pakken. Het binnenwerk werd lichter, de schouders kregen een natuurlijker pasvorm en de stoffen werden dunner. Er is meer keus dan ooit, zowel voor de man die bij een naargeestige textielhal voor vierhonderd gulden twee pakken haalt en er maar één betaalt, als voor de fijnproever die vier mille verdraagt.Een duur pak zorgt voor draagcomfort en biedt esthetisch genoegen, al heeft de hoogte van de prijs niets met duurzaamheid te maken. Een handgemaakt pak van vijf mille gaat geen dag langer mee dan het pak van duizend gulden. Het dure zit hem in het handwerk, de pasvorm en de mooiere stof. Juist bij kostbare pakken worden die stofjes steeds soepeler en dunner. Aanlokkelijk voor het oog, maar een drama in combinatie met het leren fietszadel.Velen ervaren het dragen van een pak als een noodzakelijk kwaad. Wie onder de duizend gulden wil blijven, steekt zich in een Bäumler (f.798) of Strellson (f.698). In het aanbod van duizend gulden plus zitten namen als Dressler (f.1.200), Windsor (f.1.250) en Burberry (f.1.298). Vanaf zo'n veertienhonderd gulden worden de overwegend Duitse merken verdrongen door de Italianen. Een sterke exponent in deze categorie is Corneliani (f.1.498), dat tegenwoordig - in dezelfde prijscategorie - ook de pakken van Ralph Lauren maakt. Een hoofdrolspeler in het hogere prijssegment is Ermenegildo Zegna Sartoria (f.2.200). Evenals Corneliani biedt dit merk voor bedragen vanaf vijfentwintighonderd gulden mogelijkheden voor maatwerk. Binnen een maand is het `su misura' pak klaar en heeft de drager een pak dat beter valt dan een exemplaar dat klaarhangt in het schap. Ook topmerken met prijzen van rond de vier mille, zoals het Romeinse Brioni (f.4.000) en de Napolitanen Attolini (f.4.800) en Kiton (f.4.500) bieden maatconfectie aan.Het begrip maatpak is de laatste jaren verwaterd. Veel winkels zijn hier zelf debet aan omdat er wordt gesproken over een maatpak terwijl het in werkelijkheid maatconfectie betreft. Bij maatconfectie wordt uitgegaan van een basispasvorm waaraan aanpassingen worden gedaan. Een kleermaker gaat anders te werk. Het hele lichaam wordt aan alle kanten opgemeten en de basis voor een pak is een zelfgekozen lap stof. Velen verslijten het dragen van maatpakken als een fossiele liefhebberij. Nog maar een enkeling verliest zijn tijd aan een aantal `fittings': tijdrovende passessies. Het sublieme maatwerk van de Milanese kleermaker Mario Caraceni, onder meer de kleermaker van de topman van Fiat Gianni Agnelli en modeontwerper Karl Lagerfeld, vereist vier passessies.Wie zijn buitenlandse tripjes niet wenst op te vrolijken met kleermakersbezoekjes of gruwelt van pashokjes, kan de kleermaker aan huis of op kantoor laten komen. Het familiebedrijf Domhoff Travelling Tailors doet dat al vijf generaties lang. En dan zijn er nog de met veel tamtam voorbijvliegende Hong-Kongtailors met hun fel gekleurde voeringen. Vooralsnog blijven hun prijzen scherper dan hun snit. Meestal kondigen Hongkongkleermakers hun komst aan in de krant en verschansen zij zich enkele dagen in een Hotel. Een Hong-Kongtailor die degelijk werk levert is Robert Chen Company. Pas op met geavanceerde superdunne stoffen en opteer voor wat dikkere, makkelijker verwerkbare stoffen.Het Londense Savile Row is samen met Italiaanse kleermakerscentra als Milaan, Rome en Napels nog steeds synoniem met het hoogst bereikbare op maatpakkengebied. Uit deze twee landen komen de beste stoffen, de keuze is een kwestie van smaak. Zo zweert de een bij ribfluwelen jasjes van van een Britse `bespoke tailor' en dweept de ander met de Italiaanse verwerking van flinterdunne stoffen en de onmiskenbare elegante Latijnse `look'.Britse kleermakers zweren bij soberheid en een licht opgevulde schouder die nooit breder is dan de drager zelf. Italiaanse kleermakers hebben voortgeborduurd op de Engelse pasvorm en er een eigen zwier aan gegeven. Napolitaanse kleermakers, voor wie niet het comfort maar `la bella figura' centraal staat, hebben de schouderlijn verhoogd waardoor het jasje iets strakker rond de borst sluit.In tegenstelling tot het behoudende Italië worden in het excentrieke Engeland ongewone verzoeken met open armen ontvangen. Zo moest een Savile Row tailor eens een pak maken voor een aap. Zonder krimp te geven voerde de kleermaker de bestelling uit. Bij aflevering merkte hij op: `Fitting the hole for the tail was the trickiest part.' Voor welk land van herkomst men ook kiest, één ding hebben de twee kleermakersnaties gemeen. Als een klant met zijn nieuwe dracht het commentaar: `nieuw pak?' ontlokt, heeft de kleermaker jammerlijk gefaald. Een handgemaakt pak moet na levering al een beetje doorleefd zijn.Voor het beste Italiaanse maatwerk, vanaf f.5.500:A. Caraceni, Milaan, 00.39.02.655.1972.Domhoff Travelling Tailors, vanaf f.2.500, 023-5360581.Robert Chen Company, Kawloon, vanaf $575, 00.852.2366.2698.Attolini, Brioni, Kiton, Pauw Mannen, 020-6710967; Bäumler, Enthoven Fashion Group, 078-6441717; Burberry, Van Dinter, 023-5343600; Corneliani en Ralph Lauren Blue Label, Domano Internationale Mode, 020-6769066; Ermenegildo Zegna Sartoria, Oger Fashion 020-6768695; Regent, Eduard Pelger, 070-3469700; Windsor, Lou Hekster Agenturen, 020-6642361; Strellson, Chapon , Haar, 020-6142526.
De nieuwe kleren van KennedyYVO VAN REGTEREN ALTENA en JORT KELDERVandaag dertig jaar geleden, om half één lokale tijd in Dallas, stierf John Fitzgerald Kennedy aan zijn eigen ijdelheid. Hoewel de First Lady vreesde dat haar Jackie-look zou verwaaien, opteerde de president voor een tour per Cadillac convertible vanwaaruit hij de kiezers kon toewuiven. JFK zwaaide zichzelf stijlvol de geschiedenisboeken in. Onberispelijk in zijn kleding als altijd had hij zich vrijdagochtend 22 november 1963 gestoken in een triple-bar shirt, een zijden das en een strak 'cut to the bone'-maatpak, soepel genoeg om de kogels van zijn belagers zonder kleerscheuren door te laten.De president was nog niet heengegaan of hagiografen zetten zich ijverig aan het optuigen van de Camelot-sage. De Kennedy's als de Amerikaanse variant van het presidentiële koningschap. Een familie "so glamorous and so exciting that it became a status symbol to support them", zoals moeder Rose (103) ooit opmerkte. De American Dream in het Witte Huis: wat wilde de ontluikende tv-democratie nog meer? Jackie, de zorgzame echtgenote en moeder, een vrouw met goede smaak en gevoel voor kunst en cultuur. Jack, de denker, schrijver, redenaar, sportman, oorlogsheld en family-man, kortom de wereldleider 'who would make a difference' - tenminste, als Lee Harvey Oswald niet een Mannlicher-Carcano - besteld voor $21,45 bij het postorderbedrijf Klein's Sporting Goods in Chicago - op hem had leeggeschoten. Als deze officiële, zij het door velen aangevochten, lezing van de gebeurtenissen waar is, heeft Kennedy domweg pech gehad.Oswald schoot met ruim twintig jaar oude munitie en hanteerde een antiek geweer van Italiaanse makelij dat wegens verregaande onbetrouwbaarheid onder wapenexperts bekend stond als het 'humanitaire geweer'.Een recente enquête onder prominente historici en journalisten toonde aan dat het Kennedy-kaartenhuis wankelt. JFK werd "the most overrated public figure" in de Amerikaanse geschiedenis genoemd en cynici hielden het er zelfs op dat als JFK niet vermoord was, hij snel in zijn politieke graf zou zijn beland. Ben Bradlee, ex-hoofdredacteur van de Washington Post en een intimus van de familie, omschreef in zijn 'Conversations with Kennedy' de president als "ijdel, grof in de mond, kleinzielig, gierig, ongevoelig, kwaadaardig en extreem manipulatief".Tientallen jaren selectieve geschiedschrijving door publicisten uit de zogeheten Camelot School en de wetenschappelijk weinig kritische John F. Kennedy Library in Boston kunnen het tij niet meer keren. De Kennedy-familie heeft het journaille zien veranderen van brave bondgenoten in bijtgrage dirt-diggers. Kennedy's erotische escapades, waarmee hij zichzelf blootstelde aan gevaar voor ontdekking, strookten in geen enkel opzicht met de superieure wijze waarop de Kennedy's campagne voerden. Zij kochten zendtijd op televisie en organiseerden in Boston voor Jacks verkiezing tot senator in 1952 informele Tea Parties. Zo'n 75.000 mensen bezochten die bijeenkomsten, precies het stemmenaantal waarmee Kennedy zijn rivaal versloeg. Op de partijconventie in 1960 maakte de Kennedy-staf met krachtige walkie-talkies de radioverbindingen van de andere kandidaten onbruikbaar. Terwijl rivaal Hubert Humphrey tijdens de voorverkiezingen per bus door het land hobbelde - 'Over the Bump with Hump' - vloog Kennedy 110.000 mijl met een Convair van de gelieerde Ken-Air Corporation. Het presidentschap van de Verenigde Staten was voor zijn gedreven vader Joe Kennedy het dividend op zijn investering in het produkt JFK: "What's a hundred million if it will help Jack?"De naam Kennedy staat inmiddels synoniem voor het nec plus ultra van de politieke manipulatie, een beeldvorming waartegen zelfs de public-relations-machine van Amerika's koninklijke familie niet is opgewassen. Senator Edward Kennedy, omstreden sinds 'Chappaquiddick' en in de beste familietradities evenzeer berucht om zijn copulatiedwang, verweert zich zelfs via de brievenrubriek van The New York Times tegen krenkende publikaties, een middel waartoe Jack noch Bobby zich hoefde te verlagen. JFK beloonde ieder Kennedy-vriendelijk bericht met een persoonlijke brief aan de schrijver, terwijl scribenten met een genuanceerder beeld van de werkelijkheid de wind van voren kregen. Zo werd astronaut John Glenn, net teruggekeerd van de eerste bemande ruimtevlucht, voor een gesprek met de president op een wachtlijn gezet, omdat Kennedy zijn handen vol had aan een verbale afranseling van een Time-verslaggever.Dertig jaar na Dallas blijft Jack Kennedy de ongeslagen pr-president. Vergeleken bij Jack , Jackie worden Bill en Hillary gereduceerd tot de Thijs en Elske van de Amerikaanse politiek. Sullige lompheid waar de camera onmogelijk van kan houden. Toch was ook John Kennedy in zijn jonge jaren allesbehalve een groot communicator. Zijn voorkeur voor de gelikte pakken van het Italiaanse merk Kiton ontwikkelde hij pas na zijn huwelijk met Jacqueline Bouvier in 1953.Jackie voorkomt nog weleens dat de senator op bruine schoenen en witte sokken het huis verlaat, maar al snel ontwikkelt Kennedy stijlnormen met de verbetenheid van een bekeerling. Hij beschikt over achttien maatpakken en verschoont op warme dagen wel zesmaal zijn kreukelige katoentjes. Zoals het een goed geklede Amerikaan betaamt draagt Kennedy z'n broeken naar Europese maatstaven veel te kort, een gewoonte die hem langer maakt dan zijn middelmaat rechtvaardigt. De Kennedy's verwerven zich de uitstraling van een Ralph Lauren-gezin avant la lettre, waarbij Jack zich eigenzinnigheden permitteert die niet passen in het handboek van de goede smaak. Zo sluit JFK zijn jasje met beide knopen en droeg hij hoeden slechts met grote tegenzin. Toen Kennedy voor een plechtigheid op Harvard verplicht een hoofddeksel moest dragen, wende hij in de Oval Office een middagje aan het gevoel.Kennedy had oog voor detail; om zijn pols zat, geïnspireerd door Churchill, een elegant Jaeger Le Coultre horloge, een fijnzinniger uurwerk dan de logge duikklok van de huidige president. Ook ten aanzien van zijn medewekers eiste Kennedy de basics van de Bostonian-Look. Verscheen een adviseur vlak voor een tv-optreden in een nuffig pak, dan werd hij onverbiddelijk door Kennedy de kleedkamer ingestuurd. "Your suit doesn't make a statement." Liever lijden dan concessies doen aan uiterlijk, zo luidde het devies. Kennedy achtte het ondanks de felle vrieskou van januari 1961 visueel geslaagder om zonder jas zijn monumentale Inaugural Address af te steken.Kennedy was meer begaan met zijn fysieke verschijning dan met de noden van zijn kiezerskorps. Na een lauw ontvangen speech in de provincie vatte hij zijn voornemens voor na de verkiezingen bondig samen. "Well, that's over. Fuck the farmers after november." Ook streepte hij soms principes af tegen welbegrepen eigenbelang. Zo ritselde hij daags voor het Cubaanse handelsembargo een lading Havanna-sigaren voor privé-gebruik. Zijn pathologische angst voor uiterlijke gebreken bereikte vlak voor de inauguratie-plechtigheid een hoogtepunt voor de kappersspiegel. Kennedy, verschrikt plukkend aan zijn vlezige wangen: "Als ik deze week geen vijf pond verlies, blaas ik de Inauguratie af." Even later meldde de 'president-elect' zich bij een tandarts om zijn gebit te laten witten.Zijn immer gebruinde gelaat dankte hij aan veelvuldig bezoek aan zijn buitenverblijf in Palm Beach en aan de hoogtezon in zijn werkkamer. Aanvankelijk experimenteerde JFK met de bruiningscrème Man Tan, daarna verkoos hij de betere Max Factor Creme Puff. Later zorgde het toenemende gebruik van pijnstillende corticosteroïden voor een 'natuurlijke' bruining. Kennedy's veel bezongen dikke lokken baarden hemzelf grote zorgen. Op het Witte Huis waren een kapper en een kleermaker stand-by. Niet alleen kregen fotografen geen kans om een slecht gecoiffeerde president te kieken, evenmin lukte het hun Kennedy brildragend vast te leggen. Kennedy kon uren in glossy-bladen turen naar zijn beeltenis, een zelfs voor politici zeldzame vorm van narcisme.Kennedy's maniakale angst voor een faux pas bleef groter dan de vrees tijdens een speech over zijn woorden te struikelen. Als het even kon, kreeg Kennedy vragen onder ogen voordat hij ze in de openbaarheid moest beantwoorden. Mocht hij vastlopen, dan was er altijd nog de 'humor file', een vergaarbak passende slotzinnen en spetterende 'one-liners' die adviseur Ted Sorensen verzamelde en die Kennedy voor noodgevallen uit zijn hoofd had geleerd. Een kleine moeite voor JFK, die door intensieve training vijftienhonderd woorden per minuut las.Door zijn strak geregisseerde persoonscultus gaf Kennedy de American Dream een onvergetelijk gezicht. Een onbereikbaar ideaal voor de huidige bewoner van het Witte Huis. Bill Clinton zal nooit uit de schaduw treden van zijn jeugdidool, ook al heeft zijn beleid meer substantie dan de wazige New Frontier-retoriek van Kennedy. "It doesn't matter who you are", vatte vader Joe de crux van de Kennedy-formule ooit samen, "but what people think you are".
