Ik weiger ook te geloven dat ze uit liefde zijn getrouwd, liefde op het eerste gezicht lijkt me zeer onaannemelijk. 
Er was, zeker in het begin, een wederzijdse sympathie. Juliana was zeer gecharmeerd van hem. Maar om het Bernhard kwalijk te nemen dat hij niet uit liefde trouwde vind ik niet gepast. Dat was destijds in de kringen (helaas) gebruikelijk.
Dat Bernhard haar wilde trouwen was opmerkelijk. Juliana was geen aantrekkelijke partij op de vorstelijke huwelijksmarkt. Volgens de historicus Fasseur, die veel Koninklijke papieren heeft mogen raadplegen, hebben Nederlandse diplomaten bijna zeven jaar vergeefs gezocht naar een adellijke jongeman van het juiste geloof met een beetje geld, om geruchten te voorkomen dat hij op het Oranjekapitaal uit was. Maar niemand wilde. Het stijve, provinciaalse hof van de bazige en prikkelbare Wilhelmina was te afschrikwekkend. Juliana zelf had weinig uitstraling. Een kandidaat (prins Bernadotte van Zweden) trok zich op het laatste moment terug omdat hij een bestaan a la prins Hendrik niet zag zitten.
De komst van Bernhard in Juliana's leven betekende in allerlei opzicht een keerpunt voor Juliana. In de eerste jaren van hun huwelijk zorgde Bernhard ervoor dat Juliana radicaal brak met de kleinburgerlijke levensstijl waarin zij was opgevoed. Beginnend met hun huwelijksreis nam Bernhard Juliana voor het eerst mee naar de grote steden van Europa, liet haar kennismaken met de moderne mode en stijl van opmaken, het leven in de wereld buiten het minder mondaine Nederland. Juliana begon zich in deze periode voor het eerst te kleden als een mondaine vrouw en niet langer als een sprookjesprinses voor de camera of een halve Hollandse boerin als zij niet voor het publiek verscheen.
