Raar voorbeeld.
Wat een collega tandarts/arts met zijn patiënten doet komt voor zijn eigen rekening.
Ik heb daar geen last van.
Het is een ander verhaal wanneer die patiënt zich laat inschrijven in mijn praktijk en ik dingen zie die niet door de beugel kunnen.
Laat ik een concreet voorbeeld noemen, omdat het concept van 'wettelijke regels ten behoeve van een
level playing field' anders blijkbaar te verwarrend is: een tandarts is bijvoorbeeld wettelijk verplicht om alle relevante informatie over een behandeling aan zijn patient te verstrekken (net zoals Fransje dat verplicht is - doch nalaat - te doen bij zijn klanten, maar dan over het juiste retourbeleid).
Bijvoorbeeld over de aandoening van de patient, uitleg over de behandeling zelf, de gevolgen en risico's van die behandeling en eventuele alternatieve behandelingen. Een tandarts bij jou om de hoek vindt het echter te veel tijd en moeite kosten om al die informatie te bespreken en is bovendien bang dat patienten mogelijk afhaken wanneer ze horen dat er risico's zijn verbonden aan een bepaalde behandeling. Hij vindt deze wettelijke plicht dus maar 'gedoe' en e.e.a. staat zijn primaire doel enigszins in de weg - namelijk geld verdienen. Vijf minuten tijdswinst per patient (en geen patienten die afhaken) levert hem een mooi, maar oneigenlijk voordeel op.
Ander voorbeeld: een concullega accepteert merkhorloges als betaling voor uitgevoerde behandelingen, misschien zelfs ook wel zwart geld, terwijl jij alles netjes precies volgens de fiscale regels uitvoert. Hij behaalt op die wijze op het fiscale vlak dus een (oneigenlijk) voordeel.
Jij
ziet dit alles misschien niet gebeuren, maar heb je er dan automatisch ook geen last van? Het is puur iets tussen die tandarts en die patient en dus in jouw ogen geen probleem? Interessante benadering.
