Je mist de essentie
Ik mis helemaal niets, la dolce vita keek ik voor Anita Ekberg, maar ik sloot de film af met een gevoel van puur existentialisme en dat op mijn twintigste.
Inmiddels ga je later otto e meza kijken, en ga zo maar door. Ieri, oggi, domani kijk je voor Sophia Loren, maar je sluit de film af met een gevoel van... euh geen idee eigenlijk, zat alleen maar te denken: "ik wil zo'n beige gabardine pak zoals Mastroianni"
