Bij het lezen van wat oudere pagina's in dit topic, kwam ik onderstaande tegen, eerder gepost door Adrem. Meer dan een re-quote waard, omdat t zo precies t gevoel van nieuwe schoen kopen beschrijft.
Martin Bril − 15/01/05
De blik viel op een paar brogues van Crockett & Jones. Of beter: de blik werd naar de schoenen toegezogen. De zon scheen verleidelijk in de etalage waar ze stonden, dat hielp ook. Het licht likte aan het bruine leer, zou je kunnen zeggen.
Bruin is fout, eigenlijk.
Maar het juiste bruin in combinatie met het juiste licht is een onweerstaanbare combinatie. Ik weet niet waarom. Zwart is zo zwart, levenloos. Het kan dof zijn, of het kan glimmen, maar meer kan zwart niet doen.
Bruin daarentegen, het juiste bruin, is een levendige kleur, dynamisch. Het zit vol associaties, met de gouden gloed van sommige zonsondergangen, met het rokerige zoet van caramel, met Molukse meisjes op het Drentse land en moeders thee aan de keukentafel.
Enfin.
De winkel in, waar een nette man te voorschijn komt om te helpen, duidelijk de eigenaar van de zaak, ooit opgezet door zijn vader. 'Waar kan ik u mee van dienst zijn?'
Maar hij weet het al - de bruine broques:
hij hoeft de blik maar te volgen naar de smalle kast achterin de zaak waar de schoen ook staat, eenzaam, alleen de linker, maar even verleidelijk. Er staan andere schoenen naast, maar die kennen hun plaats.
'Handgemaakt', zegt de winkelier terwijl hij de schoen pakt. In zijn stem klinkt ontzag, nee, verliefdheid. Zelf draagt hij keurig gepoetst, donkerbruin schoeisel. Hij reikt de begeerde schoen aan, het is de juiste maat.
Nu volgen die kleine sensaties van de betere aanschaf: het eerste contact met het nieuwe, de streling van het leer, de geur, de maagdelijke zool, het zachte kreunen als de schoen met de hand iets wordt gebogen, liefkozend, maar ferm.
Passen.
'Gaat u zitten.' De winkelier hurkt, de oude schoen, links, gaat uit. Even is er de zorg om de sokken: zijn ze fris? Dan vogelt de winkelier al met veters en schoenlepel. Hij legt de nieuwe schoen om de voet. Hij heeft geen roos op zijn schouders, dat is belangrijk.
Staan.
De winkelier gaat naar achteren om de tweede schoen te halen. Dit is het moment om te twijfelen. De prijs van de schoenen in de beslissing te betrekken. Gelukkig is daar de winkelier alweer met de tweede schoen.
Zo kan de beslissing moeiteloos passeren.
Tweede schoen ook aan.
Bruine brogues, de gaatjes liggen als het patroon van een dans over de neus van de schoenen. Ze zitten onvoorstelbaar goed. Als gegoten, zogezegd. Als de bus om de Pringles, het bed om de geliefden, het water om de zwemmer.
De aankoop is nog niet voltooid, maar wel een feit. De schoenen gaan uit en in hun afzonderlijke, warme, vilten zakken. Daarna in de doos. De kassa meldt een bedrag waarvoor een heel gezin naar de Canarische eilanden kan vliegen. Niet blikken, niet blozen - heerlijk. Want niets gaat boven nieuwe schoenen, en de toekomst.
