Bespeur ik daar een beetje litttttterair snobisme, Paul? 
En mijn eigen eeuwige tip blijft Lampedusa's De Tijgerkat, in de vertaling van Anthonie Kee (en de verfilming door Visconti).
Een ontzéttend litteraire snob ben ik, Velponi! Zo erg zelfs, dat ik
De verborgen geschiedenis én
De tijgerkat beide in vertaling heb gelezen. Even in mijn boekenkast kijkend, geloof ik dat ik van de schrijfster vooral
De kleine vriend (weliswaar ook vertaald) vond tegenvallen; de eerste gebonden druk lijkt hier zelfs niet uitgelezen.
De tijgerkat las ik overigens pas nà de film gezien te hebben. Alles van Visconti vind ik trouwens pràchtig,
Ludwig misschien het mooiste, maar dat komt vermoedelijk vooral door de muziek van Wagner, hoewel
Death in Venice naar de novelle van de door mij geliefde Thomas Mann ook schitterend is, ook weer door muziek: van Mahler (die in Nederland na deze film nog bekender werd, terwijl Mahler in Nederland sowieso een belangrijke plaats inneemt, door de premières van symfonieën in het Concertgebouw, de originele manuscript-partituren van hem in het Haags Gemeentemuseum en zijn vriendschap met de grote, helaas later verguisde Willem Mengelberg).
(Lampedusa was als hertog en prins trouwens al bijna even adellijk als graaf Visconti, ook al zoon van een hertog.)
