Wat ik me afvraag, Mark, is hoe jij (& anderen) dat doet om zo'n gespreide collectie te hebben. Ik zit mij nu al zo lang in te lezen in vintage Rolex & het is nog steeds oppassen, terwijl er daar toch enorm veel lectuur over is waarop je kunt terugvallen. Als ik jouw posts zie, met die Heuers, Doxa's ed. en video's op Hodinkee van mensen die een single pusher Longines hebben uit de forties, sta ik altijd weer verbaasd.
Hoe leggen jullie dat aan boord om ook juweeltjes van andere merken te vinden (en dan bedoel ik niet het run of the mill-Speedmastertje, no offense)? Of beter gezegd, te herkennen?
Rolex en Patek blijven de moeilijkste merken. Oude duikers en chrono's van andere merken zijn dikwijls zeker zo interessant en er is (in het algemeen) veel minder mee geknoeid. Reasearch, research, research, beurzen bezoeken en horloges vast nemen en bekijken zijn de dingen die belangrijk zijn.
Mijn kleine leidraad:
-Bestaat het horloge? Hiermee bedoel ik of het model daadwerkelijk ooit in productie is geweest en wanneer. Jaeger Lecoultres met Valjoux 72c zijn nooit gemaakt, maar ze bestaan wel.
- Is het horloge 'triple signed'? Dit wil zeggen: zijn het achterdeksel, het uurwerk en de wijzerplaat voorzien van het merk, een serienummer, modelnummer? Als dit niet zo is zit je in 95% van de gevallen met een probleem.
- Is de wijzerplaat correct? Research en na verloop van tijd een spidy sense. Een wijzerplaat die herschilderd is of niet klopt bepaalt een groot stuk van de waarde.
- Ik ben geen horlogemaker, maar het uurwerk met een loupe bekijken kan je al veel vertellen. Roest, diepe krassen, afgesleten schroeven,... hoeven niet fataal te zijn maar zeker bij oude in-house movements kan dit problemen opleveren. Zoek maar eens een balans die past in een Universal Geneve Tri-Compax uit de 50's. Horloges met ETA of Valjoux binnenwerk zijn veel minder een probleem.
