Topic over bedachte 'nonchalance' die werkt op de lange termijn. Die evolueert. Die leidt tot persoonlijke stijl. Er zijn veel voorbeelden, alleen nog geen centraal overzicht. En een centraal topic is des SF. Dus hierbij.
Hier alles over subtiele,
persoonlijke stijl. Over 'slordig' geknoopte dassen, bewust 'fout' dichtgeknoopte jasjes, 'incorrect' schoeisel, 'verkeerde' shirts. Slappe boorden en achteloosheid. Kortom, over eigengereidheid.
De OP gaat natuurlijk over Agnelli. Hij begon zijn 'queeste' toen ie 18 was. De eerste foto's van Agnelli als student/jongvolwassene had ik nog niet gezien en die moest ik natuurlijk posten.
Op het eerste oog zeer correct. Maar zie daar, manchet over de mouw gevouwen.
Kent stijl double breasted erbij. Afgekeken van de Hertog.
Toen kwam het horloge. Goed opletten (bij dat eerste plaatje). Klokje op het tweede plaatje is een Patek Philippe World Time Reference 1415 Heure Universelle, maar dat terzijde.
En de Amerikaanse OCBD, dus een casual boordje en borstzakje, ook onder de double breasted pakken.
Vervolgens hoeven de dassen niet meer netjes meer te zitten. Let wel: de das in de broekband proppen is een oud trucje.
De oxfords en brogues worden ingeruild voor instappers, bergschoenen en raceschoenen.
En dan komt er een moment dat je je jasje gewoon niet meer dichtknoopt, DB of niet. En dan eindig je zo:
Luciano Barbera, protegé Luca Cordero di Montezemolo en Diego Della Valle lenen de trucjes:
Waarom werkt dit? Omdat ze eigenlijk geen gekke dingen doen. Niet de aandacht willen trekken met bepaalde kledingstukken, die tegenwoordig zo mooi 'statement pieces' heten, of 'f*ck-you' kleren. Nooit raar gekleurde sokken dragen, felgekleurde shirts of dassen. Geen paarse/rooie/groene puntschoenen. Geen go-to-hell pants. Geen wilde, opgeblazen pochetten in moeilijke origami vouwen. Geen ringen of andere juwelen. Geen bloemstukken of kettingen in knoopsgat op het rever. Hoogstens een lintje. Geen funky bretels. Zoals je soms ziet bij kledinggekken in Angelsaksische landen en op tumblr blogs.
Wat mij ook opvalt, in ieder geval bij Agnelli, is dat de toenemende slordigheid geleidelijk is, consistent misschien wel. En dat de basisingrediënten niet veranderen. De pakken hebben ongeveer dezelfde klassieke snit, stoffen blijven subtiel, de dassen zijn ongeveer dezelfde stijl, de boorden van de shirts idem dito. En dat over een tijdspanne van zestig jaar.
Een pleidooi voor understatement en conservatisme?
Tot zover.
